Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 1991

06 Οι ιδιότητες τού Θεού. Μέρος 3ον



6A Ο μοναχός που αντιμετώπισε τους οπαδούς του Ζωδιάτη
Σε ένα χωριό, αυτές τις μέρες, στη Μακεδονία, επισκέφθηκε ένας μοναχός από το Αγιον Ορος, απλός μοναχός, ύστερα από πολλά χρόνια το χωριό του στα περίχωρα της Κατερίνης.
Εκεί δρουν πάρα πολλοί Ευαγγελικοί, του Ζωδιάτη οπαδοί, και ήσαν κάνα δυο τρείς από αυτούς εκεί στο χωριό και γύριζαν από σπίτι σε σπίτι και έλεγαν τα δικά τους.
Είπαν λοιπόν στο μοναχό:
- Ελα Πάτερ να βοηθήσεις την κατάσταση να έρθεις αντιμέτωπος, να τους αντιμετωπίσεις. Αυτοί μας λένε αυτά, εκείνα εκείνα και σύ να τους πεις αυτά που πιστεύουμε και όπως αυτοί τα στηρίζουν αυτά που λένε στην Καινή Διαθήκη, στην Αγία Γραφή όπως λεν, έτσι θα τα στηρίξεις και εσύ.
Ο καημένος έκανε από μέσα του μια προσευχή νοερά και άρχισε συνέχεια να κάνει κομποσχοίνι, μέχρι που συναντήθηκαν.
Τους ρώτησε ένα πραγματάκι, λέει:
- Πιστεύετε; λέει
- Ασφαλώς.
- Εχετε πίστη κόκκου σινάπεως;
Του λένε:
- Ναι, έχουμε.
- Ωραία. Αύριο το μεσημέρι θα ανάψει εδώ στο χωριό μια μεγάλη φωτιά. Κι επειδή έχουμε πίστη κόκκου συνάπεως και θα πούμε το όρος τούτο να φύγει από εδώ και να πάει σε αυτήν την πλευρά τη δυνάμει της πίστεως γίνεται. Δυνάμει λοιπόν της πίστεως θα πούμε στη φωτιά να μη μας κάψει και θα μπούμε μέσα. Εσείς από εκείνη την πλευρά και εγώ από εδώ. Ταυτόχρονα όμως. Για να δούμε ποιανού η πίστις είναι πιο ζωντανή, πιο αληθινή εφ'όσον λέτε ότι πιστεύτε στο ίδιο Ευαγγέλιο. Σύμφωνοι;
- Σύμφωνοι.
Ολο το χωριό αναστατωμένο. Ω, τι θα γίνει αύριο ! Λοιπόν ανάψαν την πυρά, ο παππούλης όλη τη νύχτα αγρυπνία, προσευχή, νηστικός, παρακαλώντας το Θεό να τον ενισχύσει σε αυτό που τον φώτισε να κάνει. Διότι πολλά πράγματα πιθανόν από μνήμης να μην τα γνώριζε αλλά ήξερε τι έλεγε η καρδιά του μέσα, και η καρδιά του του'πε εκείνη τη στιγμή να κάνει αυτό. Την άλλη μέρα, είπανε κατά τις 10 να γίνει αυτό, 11 άναψαν τη μεγάλη φωτιά, ήρθε ο μοναχός ο Αγιορείτης εκεί στη φωτιά και περίμενε... κι ακόμη περιμένει.
Εάν έχουμε τέτοια ζωντανή πίστη, αποστωμώνουμε τους αιρετικούς. Οχι βέβαια να ανάψουμε μια φωτιά και να τους πούμε πατήστε, γιατί μπορούμε να γίνουμε και πυροβάτες και να μας πειράξει ο δαίμονας. Είναι παράδειγμα για το πόσο ζωντανή και δυνατή πρέπει να είναι η πίστις μας, τέτοια που να κάνει δουλειά εσωτερική.

*****************************************************************************

6Α Ο Αγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης

Από τον Βίον του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη:
Λέει εκεί ότι τόσο ήτο ενωμένος με τον Θεόν, και φαίνεται αυτό από το γεγονός που θα αναφέρουμε παρακάτω. Δεν ήταν ανάγκη να απλώσει το χέρι του να το ακουμπήσει στον άρρωστο για να γίνει καλά ή να χρησιμοποιήσει τα Μυστήρια και τα αγιαστικά μέσα που έχει η Εκκλησία μας, τον Αγιασμό τον Μικρό ή τον Μεγάλο, να διαβάσει μιαν ευχή κτλ. Οχι, αλλά τι έκανε; Οι χριστιανοί όταν δεν τον έβλεπαν τον πατέρα τους, τον παππούλη, τους επήγαιναν εκεί, γιατί ζούσε σε ένα κελλάκι, ιερομόναχος, δίπλα εκεί στην εκκλησία. Επαιρναν χώμα από το κατώφλι της πόρτας του, χώμα που πατούσε, και άλειφαν το πονεμένο μέρος του σώματος, μάτι ήτανε, κοιλίτσα ήτανε, καρδιά είναι, πόδι είναι κτλ. Κι αμέσως γινόντουσαν καλά.
Μια Φανταριώτισσα που είχε αλείψει με χώμα από το κατώφλι του Πατρός, του Οσίου Αρσενίου, το αγκυλωμένο της χέρι θεραπεύτηκε αυτόματα.
Και έλεγε όταν ήρθε εδώ, μετά την Μικρασιατική καταστροφή: στην πατρίδα μας τι θα πει γιατρός δεν ξέραμε. Ολοι τρέχαμε στον Χατζεφεντή. Στην Ελλάδα μάθαμε ότι υπάρχουν γιατροί. Αλλά αν τα πούμε εδώ στους ντόπιους τους φαίνονται όχι μόνο αυτά που λέμε ... παράξενα αλλά και λίγο τρελλά. Υπήρχαν ακόμη και αλλόπιστοι, Τούρκοι δηλαδή, άρρωστοι οι οποίοι θεωρούσαν ανάξιο τον εαυτόν τους να παν να ζητήσουν βοήθεια και συμπαράσταση από τον Πατέρα Αρσένιο. Να τους διαβάσει, πώς να τους διαβάσει, ε; Αυτοί ήταν Τούρκοι, μωαμεθανοί. Να τους διαβάσει ένας xριστιανός; Ζητούσαν λοιπόν, τι λέτε, στάχτη από το θυμιατήρι που θυμιάτιζε το σπίτι ή την εκκλησία και που άδειαζε αυτός στην άκρη του τζακιού την οποία κατόπιν αυτήν την στάχτη την διέλυαν μέσα σε νερό , το έπιναν...

*****************************************************************************

6Β Η Αγία Περπέτουα

Διάβαζα το βίο της Αγίας Περπέτουας. Εχει βγάλει μάλιστα και ένα ειδικό βιβλίο. Αναφέρεται και στη Φαβιόλα. Υπάρχουν αυτά τα βιβλία. Ητο χριστιανή, μητέρα χριστιανή, μάλιστα με θηλάζοντα βρέφος, είχε μωρό, δηλαδή, το οποίο θήλαζε. Και όταν έγινε χριστιανή και την συνέλαβαν την αρνήθηκε ο σύζυγος, την εγκατέλειψε. Δεν της έδωσε σημασία. Και δικάζεται ως χριστιανή και καταδικάζεται να υποστεί μαρτύριο στις αρένες εκεί της Αφρικής. Τραγικές είναι οι στιγμές όταν ο πατέρας της φέρνει το μωρό στη φυλακή για να το θηλάσει, ήταν μικρό, μωράκι. Υπάρχει ένας ωραιότατος διάλογος όπου φαίνονται οι παρακλήσεις και οι ικεσίες και τα δάκρυα του πατέρα να μεταπείσει την κόρη και εν συνεχεία οι απειλές να αρνηθεί την πίστη της για να βυζάξει το βρέφος της, το μωράκι της. Δεν λυπάσαι τη ζωή σου, το μωρό δεν το λυπάσαι;
Οι περιγραφές είναι συγκλονιστικές. Πού βρήκε αυτήν την δύναμη η Αγία Περπέτουα να αρνηθεί και το σπλάχνο της;
- Ουκ έχομεν ώδε μένουσα πόλιν αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν. Τις ημάς χωρίσει της αγάπης του Χριστού, διωγμός, φυλακή, μαρτύριον; Τίποτα δεν είναι ικανό και εφαρμόζεται εδώ ο λόγος του Θεού που λέει: Ο αγαπών πατέρα ή μητέρα ή αδελφούς ή αδελφάς ή τέκνα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος. Εφήρμοσε τον λόγον και ηκολούθησεν τον Χριστόν. Τελικά, λοιπόν, τη ρίχνουν στο αμφιθέατρο μόνη της και αφήνουν μέσα μια άγρια δάμαλι, η οποία βέβαια τη θανατώνει φρικτά με τα κέρατά της. Την κατατρυπούσε συνέχεια συνέχεια ώσπου βέβαια παρέδωσε μαρτυρικά την αγία της ψυχή στις 11 Φεβρουαρίου, το 202 μΧ. στην Θουβρίτανα της Αφρικής. Τέλος μαρτυρικό και άγιο. Από πού προήλθε αυτή η δύναμις, η πίστις, η υπομονή, η αντοχή στο μαρτύριο, στην ομολογία; Από τον Παντοδύναμον Θεόν. Αυτός χαρίζει δύναμη. Αυτός θα μας δώσει υπομονή. Ο υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται.

*****************************************************************************

6B Παράδειγμα με ευχή

Μου έλεγε ένας, προοχθές, εξομολογούμενος εκεί, είχε πάει στο Αγιο Ορος πέρυσι και του είχε πει εκεί ένας γέροντας, λέει: και έκανε το παράπονό του ότι:
- Γέροντα, λέει, δεν κάνω προσευχή.
- Το Πάτερ ημών, λέει, το λές;
Λέει:
- Πώς, πως, λέει, το λέω.
- Α, το λες το Πάτερ ημών. Ε, πόσο κρατάει το Πάτερ ημών, του λέει. Ενα λεπτό μπορείς να κάνεις προσευχή;
Λέει:
- Μπορώ.
- Θα μου δώσεις λέει το λόγο σου, λέει, θα 'ρθεις του χρόνου;
Λέει:
- Θα έρθω.
- Ωραία. Τέτοιες μέρες έρχεσαι;
- Τέτοιες μέρες, λέει, έχω άδεια. Αρχές Σεπτεμβρίου.
- Εντάξει. Θα μεσολαβήσουν 365 μέρες. Τώρα που θα επιστρέψεις πίσω θα μου κάνεις ένα λεπτό προσευχή, με το ρολόι όμως. Με το ρολόι, ακρίβεια θέλω.
- Ενα λεπτό μονάχα;
- Στάσου, ντε, να τελειώσω, του λέει. Ενα λεπτό θέλω εγώ.
- Και τι προσευχή θα κάνω;
- Να, πάρε αυτό εδώ. Του έδωσε ένα κομποσχοινάκι. Και θα λες "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με", από μέσα σου με κλειστά τα μάτια
και του είπε ... δεν θα φαντάζεσαι τίποτα. Κάθε μέρα θα προσθέτεις ένα λεπτό. Τη δεύτερη ημέρα δύο. Την τρίτη τρία λεπτά. Την τέταρτη τέσσερα, την πέμπτη...
- Α, εύκολο, λέει, είναι αυτό.
- Εύκολο είναι; Εντάξει. Εύκολο είναι, εύκολο. Αλλά βέβαια, όταν έφτασε ο πρώτος μήνας και έγινε μισή ώρα έκαμε ζόρι. Και στους δυο μήνες πήγαμε στη μια ώρα αλλά κράτησε τη μια ώρα και τα θαύματα μέσα στην ψυχή του, στον εαυτόν του, στη ζωή του, στην οικογένειά του τα έβλεπε το ένα πίσω από το άλλο.
- Τι έκανες, του λέει;
- Εμεινα, του λέει, στα 60 λεπτά, 65, παραπάνω δεν πήγαινε.
- Κράτησον και θα δεις πρόσωπον Θεού. Με τον τρόπο που ζει και με τον τρόπο που αποκαλύπτεται ο Θεός εις αυτόν, βλέπει πρόσωπον Θεού. Κι όλα αυτά που συζητάμε είναι εσωτερικά βιώματα της ψυχής. Τώρα τα 60 λεπτά έγιναν 120, με τη χάρι πάντοτε του Αγίου Θεού, με τη δύναμη του Θεού, κάτω από τον εμπλουτισμό των πολυποίκιλλων δωρεών του Αγίου Θεού γιατί πράγματι οι δωρεές είναι πολυποίκιλλες.

Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 1991

05 Οι ιδιότητες τού Θεού. Μέρος 2ον



5Α Η Οσία Ξένη, η διά Χριστόν σαλή

Μπορούμε να δούμε την πίστη στην πράξη της μέσα από το βίο της Οσίας Ξένης, η οποία γεννήθηκε στην Πετρούπολη της Ρωσίας, την διά Χριστόν σαλή, η οποία ως νεαρά κοπέλα είχε παντρευτεί τον ψάλτη της αυτοκρατορικής αυλής, τον συνταγματάρχη Ανδρέα Θεοδώροβιτς Πετρώφ και ζούσε μαζί του ευτυχισμένα. Ο ξαφνικός θάνατος του συζύγου της και μάλιστα ύστερα από μεγάλη οινοποσία,έπινε πολύ, την βύθισε στην λύπη, την συγκλόνισε και της έδωσε μια βαθιά αίσθηση της ματαιότητας αυτής της ζωής.
Μόνη, νεαρή, χήρα, δίχως παιδιά και υποχρεώσεις, αποφασίζει να ζήσει με έναν τρόπο μαρτυρικό και υπερθαύμαστο. Μοιράζει όλην την περιουσία της στους φτωχούς και αποσύρεται στην ησυχία μιας μονής. Γίνεται δηλαδή μοναχή. Επανέρχεται κατόπιν στην πόλη όπου γεννήθηκε, φορά μια στρατιωτική στολή του συζύγου της και κυκλοφορεί με τοόνομά του. Καταλαβαίνετε τώρα τι γινότανε στους δρόμους. Χλευασμοί, ταλαιπωρίες, ειρωνείες, καγχασμοί, πειράγματα και ποιος ξέρει τι άλλο, την ταπεινώνουν αλλά και συγχρόνως την καθαρίζουν και την αγιάζουν.
Τα πλούσια χαρίσματα της διοράσεως και θαυματουργίας, πλούσια χαρίσματα, αυτές είναι οι θείες άκτιστες τριαδικές δωρεές που μας δίδει ο Θεός, μέσα από τις ιδιότητες Αυτού, χρωματίζουν τη ζωή της και είναι σημεία της αληθινότητας του εν Τριάδι Θεού, τον οποίο και πίστευε. Θα πούμε στις άλλες δύο ιδιότητες που έχουμε να συζητήσουμε ότι ο Θεός είναι πανάγαθος αλλά είναι πιστός και αληθινός ενώ εμείς είμαστε ψεύτες. Ο μόνος αληθινός και ο μόνος πιστός είναι ο Θεός.
Η σαλότητα της Οσίας Ξένης, αυτής της Ρωσίδος, έχει μια ιδιαιτερότητα λέει εδώ ο Συναξαριστής. Η προσπάθεια της μωρίας της για να οδηγηθεί σητν ταπείνωση ήταν και ένας αγώνας για να βοηθήσει συγχρόνως την ψυχή του αγαπημένου συζύγου της που έφυγε από τη ζωή αυτή απροετοίμαστος. Μάλιστα η Οσία απέκτησε το χάρισμα καθ'ον χρόνο ζούσε. Μετά την κοίμησή της συνέχισε να βοηθά τους μεθυσμένους να ελευθερωθούν από το πάθος. Επομένως λοιπόν ο αντιαλκοολισμός πρέπει να κρεμάσει μιαν εικόνα για να ζητά βοήθεια και πρεσβείες και να τελεί παράκληση στην Οσία Ξένη, την διά Χριστόν σαλή, την εκ Ρωσίας. Ενα σημείο βεβαιωτικό της ψυχικής σωτηρίας του συζύγου της, ο τάφος απέβη τόπος μεγάλης παρηγοριάς πολλών ταλαιπωρημένων ανθρώπων μέχρι και των ημερών μας.
Εκοιμήθη στην Πετρούπολη, το παλαιό Λένινγκραντ, το 1806, δηλαδή είναι πρόσφατη Αγία. Και ακριβώς την αναφέραμεαυτήν την Αγία για να τονίσουμε την επίδραση του Αγίου Θεού στην προσωπική μας ζωή. Δεν συνιστάται ο τρόπος ζωής της σαλότητας σε μας. Εμείς θα ζήσωμε τηρώντας τις εντολές, καλλιεργώντας τις αρετές κι έχοντας άμεση σχέση και συμμετοχή στα Πανάγια Μυστήρια, αξιοποιώντας όσο μπορούμε στην πράξη την ίδια την πορεία που έκανε ο Κύριος εδώ πάνω στη γη.

*****************************************************************************

5Α Ο αξιωματικός με το χιτώνα που έδωσε στον νεκρό

Κάποιος αξιωματικός πήρε μίαν εντολή από τον στρατηγό μιας πόλης να εκτελέσει μιαν εντολή. Και μόλις βγήκε έξω από τα τείχη της πόλεως και πήγε 5-10 χιλιόμετρα βρήκε εκεί έναν νεκρό γυμνότελείως. Φαίνεται θα του είχαν επιτεθεί λησταί, τον είχαν σκοτώσει, τα πήραν όλα και τον άφησαν τελείως γυμνό. Μόλις τον είδε ο αξιωματικός έβγαλε αμέσως τον μανδύα του, σκέπασε τον νεκρό, τον περιποιήθηκε κάπως, όπως μπορούσε, τον έβαλε κάτω από μια σκιά, έστειλε τον στρατιώτη να ειδοποιήσει εκεί τους χριστιανούς- λέει: αυτοί ενδιαφέρονται, αυτός ήταν ειδωλολάτρης. Πήγαινε να τους ειδοποιήσεις, λέει, να έρθουν να πάρουν τον νεκρό, εγώ θα σε περιμένω εδώ να μην έρθει κανένα άγριο θηρίο, ύαινα κτλ. και τον κατασπαράξει. Και περίμενε. Πήγε ο στρατιώτης, γύρισε, έφερε τους ανθρώπους, έναν ιερέα και κάτι άλλους χριστιανούς, τον παρέδωσαν σε αυτούς και αυτός έφυγε.
Υστερα από... πέρασαν δυο τρεις μήνες, πήγε σε μια καινούρια αποστολή. Πάλι με τον ίδιο στρατιώτη. Αλλαγή πλευράς....Και οι γιατροί επιμελήθηκαν το πόδι του, αλλά αυτό δεν έγινε καλά. Και μάλιστα άρχισε να παθαίνει γάγγραινα και αποφάσισαν, ύστερα από μερικές μέρες, βλέποντας ότι δεν γίνεται τίποτα, είχε μαυρίσει ολόκληρο, να το κόψουν. Μεγάλη στεναχώρια ο αξιωματικός, πάει και η καριέρα του, και τι θα γινόταν κατόπιν, δεν είχαν και συντάξεις τότε, ούτε του στρατού ούτε του ΙΚΑ και κάθισε ο καημένος έτσι. Και όλη τη νύχτα ήταν πολύ λυπημένος και σε περίσκεψη μεγάλη. Πολλή στενοχώρια. Μέχρι που άρχισε να κλαίει.
Σε λίγο λοιπόν βλέπει από το τζάκι να κατεβαίνει κάποιος άνθρωπος. Τον πλησίασε και του λέει: - Τι έχεις, γιατί κλαις -είπε το όνομά του - Αχιλλέα, ας πούμε - Αχιλλέα; Του λέει το και το. - Τι λες βρε παιδί μου, του λέει. Ελα εδώ πέρα. Πού είναι το πόδι; Για να το δώ. Το γύμνωσε λοιπόν το πόδι, άρχισε να το τρίβει, να του κάνει μαλάξεις. - Ελα, του λέει, τώρα σήκω. -Βρε, τι να σηκωθώ εδώ πέρα; - Στηρίξου επάνω μου, του λέει. Ακούμπησε το κάτω τώρα. - Μπορώ; - Μπορείς. Το στήριξε κάτω. Το πόδι ήταν εντάξει. Δεν ήξερε πώς να τον ευχαριστήσει αυτόν που του γιάτρεψε το πόδι. Του είπε ορισμένες εντολές και του μίλησε για την αγάπη του Θεού. Πως ο Θεός έγινε άνθρωπος, πως ήρθε στον κόσμο, πως σταυρώθηκε από την πολλή αγάπη και του είπε πολλά. Εκανε ολόκληρη διδασκαλία. - Τώρα, λέει, σε αφήνω. -Για στάσου, δεν μου είπες το όνομά σου. Και πλησίασε εκείνος, άναψε ένα μεγαλύτερο και ένα δεύτερο δαδί μέσα στο δωμάτιο και του λέει: - Δεν με γνωρίζεις; Για κοίταξε με καλά. Λέει: -Να σου πω, αυτό που γνωρίζω είναι τον μανδύα αυτόν που φοράς. Αυτός πρέπει να είναι δικός μου. - Δικός σου είναι. Είμαι εκείνος που περιποιήθηκες γυμνός έξω στην ερημιά. Και με έστειλε Εκείνος τον οποίο υπηρέτησες στο δικό μου το πρόσωπο, να σου ανταποδώσω την καλοσύνη και να σου μιλήσω για Αυτόν. Και αφού τον ασπάσθηκε ανεχώρησε από τον ίδιο δρόμο. Δεν ήθελε πολλά, βέβαια, ο αξιωματικός σε λίγο να γίνει και αυτός χριστιανός.
Βλέπουμε, λοιπόν, την ευσπλαχνία και την ελεημοσύνη του ανθρώπου να είναι ένα μικρό όμοιο κομμάτι της άπειρης αγαθότητος και πολυευσπλαχνίας του Θεού. Και κάθε φορά που εξασκούμε εμείς την ελεημοσύνη, τούτο το πράγμα ασκούμε. Ετσι μοιάζουμε λίγο πολύ με τον Πανάγιον Θεόν.

*****************************************************************************

5B Από Απόκρυφα Ευαγγέλια

Στα Aπόκρυφα αναφέρεται το εξής ανέκδοτον το οποίον συζητούσαμε το μεσημέρι στο σπίτι.
Ο Θεός πεζοπορών από τη μία πόλιν στην άλλην μαζί με τους μαθητάς του, όπως ήταν κουρασμένος, κάθησε έξω από μια αυλή εκεί που έχει και ένα πηγάδι να πιει λίγο νερό ώπου μόλις τους είδε λοιπόν έτρεξε από μέσα μια κοπέλα, ένα κορίτσι,πρόθυμο, έβγαλε γρήγορα νερό από το πηγάδι, το έβαλε κάτω να πιουν, να δροσιστούν. Εν συνεχεία έπλυνε τους πόδας του Ιησού και των μαθητών, όπως ήταν κουρασμένοι. Ητο, αυτή ήταν η πρώτη πράξις προς τον φιλοξενούμενον.
Διώκετε την φιλοξενία, η Αγία Γραφή, ε; Και ο Πατριάρχης Αβραάμ το χαρακτηριστικό του ήταν αυτό η μεγάλη του πίστις και η μεγάλη του φιλοξενία. Και έπλυνε τους πόδας και αφού τους ξεκούρασε τους έδωσε πιθανόν και τρόφιμα εκεί να ξεκουραστούν. Ε, την ευχαρίστησαν, ευλόγησε ασφαλώς ο Κύριος την προκομένη αυτή κοπέλα και προχώρησε παρακάτω.
Στο δρόμο, λέει, συνήντησαν, 5 χιλιόμετρα, ας πούμε, παρακάτω έναν τεμπέλη εκεί κάτω από μια, να κάθεται κάτω από μια συκιά ψυριασμένο, τα κακά του χάλια ήταν. Τον ρώτησαν λοιπόν, ποιο μονοπάτι είναι πιο σύντομο για να πάνε στην απέναντι κωμώπολη. Και αντί να σηκωθεί να τους δείξει με το χέρι, να τους πει το μονοπάτι αυτό, σήκωσε το πόδι του και το έδειξε. Και τουςέδειξε με το πόδι. Ακούστε τώρα το παρακάτω. Ο Θεός λέει:Eκείνη η κοπέλα η προκομένη θα πάρει αυτόν εδώ. Μάλιστα με τη σοφία της, με τη νοικοκυροσύνη της, με την αγάπη της, με τη θυσία της να σώσει εαυτόν. Για αυτό και το στραβόξυλο στο σπίτι μας με την υπομονή μας να τον σώσουμε. Η υπομονή μας θα τον διδάξει. Δεν σώζουμε εμείς κανένα. Ο Θεός σώζει.
Η υπομονή μας να διδάξει, η καλοσύνη μας, το πράον, το μειλήχιον, το αγαθόν, η προσευχή μας, η νηστεία μας, η αγρυπνία μας, με τι θα σωθεί ο άνθρωπος; Με τα λόγια μονάχα; Δεν σώζεται έτσι. Φροντίστε μερικούς, μερικές, μερικές από εσάς τις νοικυρές αλλά και άνδρες να σας πουν τι είναι υπομονή, μέσα στο σπίτι.

Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 1991

04 Οι ιδιότητες τού Θεού. Μέρος 1ον. Συμπλήρωμα. Η Ευχή γιά ολόυς



Η πλανεμένη

Ετσι κάποιος ιερέας πριν από αρκετό καιρό μου έστειλε μια ψυχή, η οποία επροσεύχετο πολύ, πάρα πολύ. Μπορούσε να προσήυχετο συνεχώς, αδιάλειπτα, και 8 ώρες και 10 ώρες.
Αρχισε όμως και κατά τη διάρκεια της προσευχής αλλά και αργότερα, έξω πλέον, όταν σταματούσε την προσευχή, όταν κυκλοφορούσε στους δρόμους, στο αυτοκίνητο, όταν ηργάζετο, όταν έκανε τις δουλειές στο σπίτι να υπάρχει ένα φως γύρω της, κυρίως εδώ, αυτό να το αισθάνεται, να το βλέπει. Ομορφο φως, ωραίο.
Ρώτησα:
- Τι σου θυμίζει; Πρέπει κάτι να σου θυμίζει, αφού ήταν ωραίο.
Είπε ότι της θύμιζε πολύχρωμη και ευωδιαστή, ανοιξιάτικη ημέρα.
Αυτό το πολύχρωμη, ευωδιαστή, ανοιξιάτικη ημέρα μου έβαλε τους πρώτους ψύλλους στα αυτιά και χωρίς περιστροφές είπα ότι είναι πλάνη. Και έδωσα μία μάχη, δεν το έχω πει πουθενά, ούτε οι δικοί μου το ξέρουν, πρώτη φορά το λέω, έδωσα μία μάχη για να αποδείξω την πλάνη και απεδείχθη την περασμένη εβδομάδα ότι ήτο πλάνη.
Και επέμενα και στον άλλο Πνευματικό:
- Είναι πλάνη. Δεν έχουμε μπροστά μας άγιο άνθρωπο, απλά πλανεμένο. Και επειδή είναι πλάνη και πίστεψε στην πλάνη αυτήν την πολύχρωμη, ευωδιαστή, ανοιξιάτικη ημέρα που την πίστευε σαν φωτοστέφανο δόξης που έχουν οι άγιοι μας εδώ, κυρίως η Παναγία σημαίνει ότι εδέχετο τον διάβολο και από το διάβολο θα έπαιρνε μισθό. Κάθε αφεντικό που υπηρετούμε από αυτόν παίρνουμε τον μισθό. Υπηρετούμε πάθος, αδυναμία, κακία, μοχθηρία από αυτό θα πάρουμε μισθό. Τέτοιο είναι το αφεντικό μας. Αυτό μας πληρώνει.
Για κάποιους λόγους που ακόμα δεν ξέρω, δεν έμαθα, εθύμωσε. Ανθρωπος που έχει τούτη την κατάσταση είπαμε τι βασιλεύει μέσα του, ε; Είναι πραής, ε, γλυκύτατος, γαληνόφορος, αγαθός, ειρηνικός, πράος, τεταπεινωμένος, ήσυχος, ειρηνικός στις αισθήσεις. Θύμωσε, οργίστηκε, εξεμάνη και εθεώρησε αυτής της καταστάσεως από την οποία προεκλήθη ο θυμός υπαίτιο την Υπεραγία Θεοτόκο και πήρε την εικόνα της από το εικονοστάσι, την έβαλε κάτω και αφού άρχισε να την ποδοπατάει, άρπαξε το μαχαίρι της κουζίνας και άρχισε να το χτυπάει με μανία εκεί.
Λοιπόν, απόδειξις το τι γίνεται και το τι προσκυνάμε.
Προσοχή, σε όλα χρειάζεται πολλή προσοχή.
Δεν είμαστε άξιοι για κανένα δώρο και ο Θεός μας δωρίζει αγαθά.
Τα αγαθά αυτά προέρχονται από τις ιδιότητες του Θεού.

Το πρόβλημα της προγνώσεως

Η πρόγνωσις του Θεού δεν καταργεί την ελευθερία μας αλλά ούτε και την πανγνωσία του Θεού.
Υπάρχουν κάποιες ερμηνείες των Πατέρων της Εκκλησίας μας για την πανγνωσία. Θα τα πούμε βέβαια αυτά αλλά είναι δύσκολα στην ερμηνεία τους και θα δώσουμε κάτι που είναι πολύ πρακτικό για να το καταλάβουμε.
Βρισκόμαστε πάνω σε ένα βουνό, στην κορυφή ενός βουνού. Κάτω στους πρόποδες του βουνού, όπως είναι κυκλικό το βουνό, υπάρχει ένας δρόμος μεγάλος, φαρδύς, ο οποίος κυκλικός είναι, υπάρχουν και στροφές. Εμεις από πάνω τα βλέπουμε όλα. Βλέπουμε και τις στροφές, βλέπουμε και το δρόμο, βλέπουμε τα αυτοκίνητα που κινούνται στο δρόμο. Βλέπουμε ένα αυτοκίνητο που τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα και λέμε εμείς από πάνω από την κορυφή:
- Ο ευλογημένος έτσι όπως τρέχει δεν θα την προσέξει με τέτοια ταχύτητα εκείνην την στροφή και παρακάτω η γέφυρα είναι χαλασμένη. Θα πάρει τούμπα και θα σκοτωθεί.
Αυτή είναι η πρόγνωσις. Αυτό δεν δεσμεύει την ελευθερία του οδηγού, αλλά απλώς λέμε εμείς ότι έτσι όπως τρέχει αυτός θα σκοτωθεί. Επόμενον είναι. Και πράγματι παίρνοντας αυτήν την στροφή σκοτώνεται.
Εαν όμως πάει σιγά λέμε για τον άλλο:
- Α, αυτός πάει πολύ σιγά, θα προσέξει το σημάδι, η ταχύτης του είναι πολύ μικρή στη στροφή, θα δει και το γεφυράκι, υπάρχει και η ταμπελίτσα, θα πάει σιγά σιγά, θα γλυτώσει. Η πρόγνωσις δεν καταργεί την ελευθερία.

Γεύση αιωνιότητας

Ακριβώς αυτήν την γεύση παίρνει αυτός που προσεύχεται καθαρά, χωρίς πάθη. Αυτήν την αιωνιότητα έχει η θεία μέθη, ο θείος έρως, η θεία αγάπη. Γεύση αιωνιότητος και αθανασίας αποκτά αυτός που μπορεί και προσεύχεται καθαρά. Αυτή τη γεύση της αιωνιότητος, - γεύση, γεύομαι πότε; όταν κοινωνεί των αχράντων μυστηρίων - μπορεί σε μια στιγμή, μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου να αισθανθεί αιώνιος, ότι δεν θα τελειώσει ποτέ και η χαρά αυτή που τη γεύτηκε για λίγα δευτερόλεπτα θα κρατήσει στους αιώνας των αιώνων.
Ενα τέτοιο πράγμα είχα δει στο Αγιον Ορος από ένα μοναχό να κοινωνεί. Μόλις κοινώνησε έφυγε τροχάδην, πολύ γρήγορα, σαν να τον πήρε ο άνεμος και έφυγε.
Υστερα μάθαμε ότι είχε γεύση αιωνιότητος.
Πού να καθήσει μέσα στον ναόν;
Πάει να κρυφτεί, να απολαύσει τη δωρεά που πήρε από τον Πανάγιον Θεόν, αλλά όπως εδώθη σε εκείνον και όπως δίδεται σε πολλούς άλλους, να αξιωθούμε και εμείς αυτής της γεύσεως, η οποία βέβαια είναι καθαρώς πνευματική.

Ιωνάς - Καταστροφή της Νινευή

Είπε (ο Θεός) πριν τον κατακλυσμό πως μετενόησε γιατί έφτιαξε τον άνθρωπο πάνω στη γη, αφού τόση βρωμερότητα και εξαχρείωση και αθλιότητα παρουσίασε.
Και μετά τον κατακλυσμό είπε πως δεν θα καταστρέψει άλλη φοράν τον κόσμο με κατακλυσμό.
Αυτά υπάρχουν βέβαια στη Γένεση στο 6,η,9 κεφ. κτλ.
Στην περίπτωση τώρα της Νινευή, είπε στην Προφήτη τον Ιωνά ότι θα καταστρέψει όλη τη χώρα.
Πάει και το λέει ο Ιωνάς, ο οποίος μάλιστα δεν ήθελε, τον κατάπιε και το ψάρι, τον ξέρασε στην πόλη, πήγε και κείνος και τι τους είπε, πως σε τρεις ημέρες καταστρέφεται η πόλη. Αυτή είναι η απόφαση του Θεού.
Αυτοί μετενόησαν με τον γνωστό τρόπο, ως και οι μανάδες αποχωρίσθησαν τα μωρά τους, χώρισαν τα μικρά τα ζώα από τις μητέρες των και χαλούσαν τον κόσμο τρεις ημέρες, φωνές, κακό, όλοι ντύθηκαν με τσουβάλια, έβαλαν στάχτη στο κεφάλι, και παρακαλούσαν το Θεό να τους ελεήσει.
Και ο Θεός τους ελέησε.
Ποια είναι η απάντηση σε όλα αυτά. Θα πούμε ότι μας λέγουν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας.
Οτι πράγματι ο Θεός είναι αμετάβλητος και αναλείωτος, δεν αλλάζει και παραμένει ο ίδιος εις του αιώνας. Η αντίληψις αυτή ότι ο Θεός άλλαξε γνώμη ή αλλάζει γνώμη ανάλογα με τα δικά μας τα έργα είναι πολύ ανθρώπινη. Ημείς οι ατελείς άνθρωποι που διαρκώς αλλάζουμε γνώμη από το πρωί μέχρι το βράδυ, αλλάζουμε και αισθήματα παίρνουμε και του Θεού τις ενέργειες ως μεταβλητές.

Ο Αγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς και ο μοναχός Ιώβ

Από το βιβλίο του αρχ. Πατρός Ιεροθέου Βλάχου 'Ο Αγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ως Αγιορείτης' και στη σελ. 180 γράφει τα εξής:
Οτι όλοι οι χριστιανοί και οι εν τω κόσμω ευρισκόμενοι οφείλουν να προσεύχονται κατά το δυνατόν αδιάλειπτα δηλ. με το "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με", φαίνεται από ένα περιστατικό, μας διηγείται ο Οσιος Φιλόθεος ο Κόκκινος, στο βίο που συνέταξε για τον Αγιο Γρηγόριον τον Παλαμά.
Ο Αγιος όταν ήτο στη Βέροια και παρέμενε έγκλειστος όλες τις ημέρες της εβδομάδας εξήρχετο μόνο Σαββάτο και Κυριακή για να τελέσει την Θείαν Λειτουργία και για να κατηχήσει τους αδελφούς.
Σε μια τέτοια έξοδό του, που μιλούσε μπρος στους χριστιανούς και τους συνιστούσε να προσεύχονται αδιάλειπτα, συνεχώς, αναφέροντας την προσευχή του Αποστόλου Παύλου προς όλην την Εκκλησίαν:
Αδιαλείπτως προσεύχεσθαι,
τον λόγον του προφήτου Δαυείδ που ήταν και βασιλεύς: Ορώμην τον Κύριον μου ενώπιον μου διά παντός
και τον λόγον του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου: Μνημονευτέον Θεού μάλλον ή αναπνευστέον,
συνιστούσε και ο ίδιος να εξασκούν την αδιάλειπτο προσευχή.
Πάντα τον από Χριστού καλούμενον το οποίο ποταμοί την αδιάλειπτον ασκείν προσευχήν. Συγχρόνως έλεγε ότι έτσι πρέπει να διδάσκομε και με κάθε τρόπο να διηγούμε σε αυτήν την προσευχήν μη τους έξω κόσμους και μοναστάς μόνον, αλλά και άνδρας και γυναίκας και παίδας και σοφούς και ιδιώτας και πάντας ομού.
Την διδασκαλίαν εκείνη παρευρίσκετο και ένας γέρος στην ηλικία και τον τρόπο μοναχός που εκαλείτο Ιώβ. Αυτός ήτο σπουδαίος κατά την πολιτείαν, απλούς στο ήθος και λαμπρός στην επιείκια, την χρηστότητα και σε όλα τα αγαθά. Αγαπούσε πολύ τον Αγιον Γρηγόριον και ερχόταν πολλές φορές για να συζητήσουν μαζί. Οταν όμως άρχισε την διδασκαλία για την αδιάλειπτον προσευχή, ότι όλοι πρέπει να ασκηθούν σε αυτήν την εργασία, άρχισε να αντιδρά λέγοντας ότι αυτή η παραγγελία μπορεί να τηρηθεί μόνο από τους μοναχούς και τους αναχωρητάς και τους ερημίτας και όχι από τους πολλούς ανθρώπους που ζούν μέσα στον κόσμος και μάλιστα από τα παιδιά.
Ο Αγιος Γρηγόριος άρχισε να προσθέτει και άλλες διδασκαλίες πάνω σε αυτά για να τον πείσει αλλά επειδή εκείνος δεν επείθετο, ο γέροντας ασκητής σταμάτησε τον λόγο, αποφεύγοντας με αυτόν τον τρόπον και την πολυλογία και τη φιλονικία.
Οταν όμως ο μοναχός πήγε στο κελλί του και έκανε προσευχή, ο Θεός έστειλε λαμπρό άγγελο και του είπε:
- Μηδαμώς άλλως περί των διομιλημένων υμίν προ βραχέως ο ούτος ε... .Του είπε δηλαδή να μην έχει διαφορετική γνώμη από αυτήν που είχε ο θείος Γρηγόριος.
Μετά την αποκάλυψη αυτή, αμέσως ο μοναχός Ιώβ επανήλθε στον Αγιο Γρηγόριο για να του αναγγείλει τα αποκαλυφθέντα και να ζητήσει συγγνώμη για την απείθεια εκείνη και την ένσταση που είχε κάνει.
Μάλιστα όταν μετά από ολίγον καιρό ήλθε η ώρα να φύγει ο μοναχός Ιώβ από τον κόσμο αυτόν και να δώσει την τελευταία του αναπνοή, ευχαριστούσε τον Θεό που αξιώθηκε να γίνει φίλος και συνομιλητής του Γρηγορίου και κέρδισε πολλά από την διδασκαλία και φιλία με αυτόν.
Επομένως η προσοχή του Ιησού Χριστού ως μέσον για την κάθαρσιν της καρδιάς του ανθρώπου και τον φωτισμόν του νου, μπορεί να εξασκηθεί από όλους τους χριστιανούς. Δεν είναι προνόμιον μόνον των μοναχών, αλλά δώρο που δίνεται σε όποιον επιθυμεί την κατά χάριν θέωσιν του.
Αυτά κατά τον Πατέρα Ιερόθεο, στο βιβλίο που αναφέραμε και στις σελίδες 181-182.