Δευτέρα, 20 Απριλίου 2009

Ιστορίες από τα βραδινά κηρύγματα, κασέτες 11-21

11Α Εξορκισμός δαιμονίου

Κάποτε πήγαν έναν δαιμονισμένο στον αββά Λογκίν. Αυτός από πολύ
ταπείνωση είπε: - Εγώ δεν μπορώ. Δεν είμαι άξιος εγώ για ένα
τέτοιο μεγάλο έργο. Ποιος είμαι εγώ για να κάνω προσευχή για να
θεραπευθεί ο άρρωστος και να βγει το δαιμόνιο. Πήγαινέ τον εδώ
δίπλα στον αββά Ζήνωνα. Εκαναν υπακοή οι συγγενείς, πήραν τον
δαιμονισμένο, ήταν δεμένος με σχοινιά και με αλυσίδες και τον
πήγαν δίπλα στον αββά Ζήνωνα. Επήρε αυτός, έβαλε το
πετραχειλάκι του και άρχισε να διαβάζει εξορκιστικές ευχές. Το
δαιμόνιο λοιπόν αρχίζει και φωνάζει: - Βρε, γέρο τράγο Ζήνωνα,
νομίζεις ότι θα βγω επειδή μου διαβάζεις εσύ τώρα; Αν θα βγω, θα
βγω επειδή από μέσα εκεί στη σπηλιά τη σκοτεινή και τη βρωμερή,
κάποιος εκεί με σκουντά για να βγω. Και βγαίνω. Και βγήκε. Η
ταπείνωσις έβγαλε το δαιμόνιο.

*****************************************************************************

12Α Οι αγώνες του Πατρός Ιωσήφ

Κάποτε ο παππούς Ιωσήφ, ο μεγάλος αυτός ησυχαστής και ασκητής
και διδάσκαλος της νοεράς προσευχής, λέγει τα εξής: Μία νύχτα
καθώς ευχόμουν αδιαλείπτως, ήρθα σε θεωρία και ο νούς μου, όχι
το σώμα μου, ηρπάγη σε έναν κάμπο. Εκεί ήσαν κατά τάξιν και
κατά σειράν Μοναχοί συντεταγμένοι για μάχη. Ενας υψηλός,
ολόλαμπρος στρατηγός ήλθε κοντά μου και μου λέγει: - Θέλεις να
μπεις και να πολεμήσεις στην πρώτη γραμμή; Και εγώ του απάντησα
ότι σφόδρα επιθυμώ να πολεμήσω με τους Αιθίοπας, που βρίσκονταν
απέναντι, όπου ήσαν στην άλλη πλευρά, ορυόμενοι και πνέοντες πυρ
ως άγριοι σκύλοι, όπου μόνο η θεωρία τους σου επροξένη φόβο.
Αλλά σε μένα δεν υπήρχε φόβος διότι είχα τοσαύτη μανία εναντίον
τους όπου ήθελα να τους ξεσχίσω με τα δόντια μου. Είναι αλήθεια,
λέγει ο Γέρων Ιωσήφ, ότι και ως κοσμικός ήμουν τοιαύτης ανδρείας
ψυχής. Τότε λοιπόν με χωρίζει ο στρατηγός από τις γραμμές όπου
ήταν οι πληθείς των Πατέρων Μοναχών. Και αφού περάσαμε τρεις
τέσσερις γραμμές συνταγματικώς ( συντάγματα φαίνεται, κάτι
τέτοιο ) με έφερε στην πρώτη γραμμή, όπου ήσαν ένας δύο ακόμη
κατά πρόσωπον εναντίον των αγρίων δαιμόνων. Και αυτοί ήσαν
έτοιμοι να ορμήσουν αλλά και εγώ έπνεων εναντίον τους πυρ και
μανία. Ηλθα στον εαυτό μου, λέει κατόπιν ο Γέρων Ιωσήφ, και
σκεφτόμουν: - Αραγε τι πόλεμος θα είναι αυτός; Από τότε άρχισαν
οι άγριοι πόλεμοι των δαιμόνων που δεν με άφηναν σε ησυχία νύχτα
μέρα. Αγριοι πόλεμοι, αγριώτατοι. Μια ώρα δεν μπορούσαν να
ησυχάσω αλλά και εγώ με μανία τους πολεμούσα. Πώς; Ακούστε. Εξι
ώρες κάθε βράδυ έως εννέα καθισμένος στην προσευχή δεν επέτρεπα
και δεν συγχωρούσα στο νου μου να βγει από την καρδιά. Από το
σώμα μου ο ιδρώτας έτρεχε σαν βρύση, ποτάμι. Ξύλο αλύπητο επάνω
μου. Τα ξύλα έσπαζαν, εγώ όχι. Πόνος και δάκρυα πολλά, ποτάμια
τα δάκρυα. Ακρα νηστεία χωρίς έλεος, χωρίς έλεος, και ολονύκτιος
αγρυπνία. Οκτώ ολόκληρα χρόνια, κάθε νύχτα και ημέρα αυτό το
φοβερό μαρτύριο. Εγώ οχτώ ημέρες αν αντέξω δεν ξέρω. Οχτώ
χρόνια. Εφευγαν οι δαίμονες και φώναζαν: - Μας έκαψε, μας
έκαψε. Οπου έτυχε μια νύχτα και τους άκουσε και ο πλησίον μου
αδελφός ξενιζόμενος, απορώντας δηλαδή, για το ποιοι ήσαν αυτοί
που φώναζαν μέσα στην άγρια νύχτα. Πρόκειται για τον συνασκητή
του, τον Πατέρα Αρσένιο. Και επιτέλους κατέπεσα, ανθρώπινη
αντοχή είναι και αυτή κι όπως καθόμουν σαν νεκρός και
καταπληγωμένος αισθάνομαι κάποιος να ανοίγει την πόρτα του
κελλιού και να μπαίνει μέσα. Δεν γύρισα να δω, έλεγα μονάχα
συνέχεια την ευχούλα. Αισθάνομαι αμέσως, κάποιος να με γαργαλάει
από κάτω. Στρέφω και βλέπω τον δαίμονα όπως είναι, κασίδης,
κασιδιάρης, η πληγωμένη του κεφαλή να βρωμάει απαίσια. Πετάγομαι
επάνω και όρμησα σαν θηρίο να τον πιάσω. Και όπως τον έπιασα,
είχε τρίχες χοίρου, και έγινε άφαντος. Στην αφή μού άφησε την
αίσθηση των σκληρών τριχών του και τη βρώμα στην όσφρησή μου.
Επιτέλους από αυτή τη στιγμή εράγη ο πόλεμος και έπαυσαν όλα και
ήλθε ειρήνη εις την ψυχή και τελεία απαλλαγή εξ όλων των παθών.
Από εκείνη τη στυγμή έγινε τελείως απαθής, Αγιος. Εδώ τελειώνει
ο Γέρων Ιωσήφ τη διήγησή του αλλά το ίδιο βράδυ όμως, το ίδιο
βράδυ, είχε μια δεύτερη εμπειρία η οποία μας ενδιαφέρει άμεσα,
την οποία καλόν είναι και αυτήν να την διηγηθούμε διότι θα
βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα από όσα συνέχεια λέμε για τον
πόλεμο του διαβόλου. Εν τέλει εκείνη τη νύχτα, συνεχίζει
παρακάτω, ήλθα και πάλιν εις έκστασιν και βλέπω ένα μέρος πολύ
ευρύχωρο που το χώριζε μία θάλασσα. Σε αυτόν τον ευρύχωρο τόπο,
ήταν στρωμένος παντού με παγίδες πολύ καλά κρυμμένες ώστε δεν
εφαίνοντο. Εγώ ήμουν σε ένα μέρος πολύ ψηλό και τα έβλεπα όλα
σαν σε θέατρο και αυτό το μέρος έπρεπε να το περάσουν όλοι οι
Μοναχοί. Φαντάζομαι τι θα γίνεται με τους κοσμικούς. Μέσα δε
στην θάλασσα ήταν ένας φοβερός δαίμονας που τα μάτια του έβγαζαν
φλόγες. Εξαγριωμένος έβγαζε το κεφάλι του κάθε τόσο και κοίταζε.
Πιάνονται στις παγίδες; Και οι περισσότεροι δυστυχώς από τους
Μοναχούς περνούσαν χωρίς φόβο, χωρίς προσοχή. Και έτσι άλλος
επιάνετο από το λαιμό και τον λάρυγγα, άλλος από τη γλώσσα,
άλλος από τα μάτια, άλλος από την κοιλιά, άλλος από τη μέση,
άλλος από το στόμα, άλλος από το χέρι, άλλος από το πόδι. Λίγο
πολύ σχεδόν όλοι, εκτός εξαιρέσεων, επιάνοντο από κάπου. Και ο
δαίμονας βλέποντας τις επιτυχίες του εγελούσε χαίρων και άγρια
αγαλλόμενος. Εγώ δε ελυπούμην σφόδρα και έκλαιγα. - Αχ, έλεγα,
πονηρέ δαίμονα, τι μας κάνεις και πώς μας πλανάς! Και δυστυχώς
δεν παίρνουμε είδηση για το μεγάλο κακό που μας γίνεται και
βέβαια και εξαιτίας της απροσεξίας μας. Ηλθα πάλι στον εαυτό
μου και ήμουν μέσα στο καλυβάκι μου. Εδώ τελειώνουν οι δυο
βασικές αυτές εμπειρίες του Γέροντος και παππού Ιωσήφ.
Περιγράφονται στην 37η επιστολή του από το βιβλίο "Εκφρασις
μοναχικής εμπειρίας", έκδοσις 3η.

*****************************************************************************

13Α Πώς άνοιξε η πόρτα του Παραδείσου στον ασκητή της ερήμου

Κάποτε ένας ασκητής, ύστερα από 50 χρόνια άσκηση εκεί στην έρημο
της Παλαιστίνης είπε: - Ας πάω και εγώ να ξεκουρασθώ στον
Παράδεισο. Παίρνει, λοιπόν, το ραβδάκι του και πάει στον
Παράδεισο. Φτάνει απ'έξω και χτυπά την πόρτα του Παραδείσου. -
Ποιος είναι; ρωτάει από μέσα μια γλυκειά φωνή. - Εγώ, Χριστέ
μου, ο Πατήρ Φιλάρετος, απαντάει ο ασκητής. Καμμία απάντησις. Η
πόρτα παρέμεινε κλειστή. Περίμενε, περίμενε, περίμενε, βλέποντας
ότι δεν ανοίγει, πήρε το ραβδάκι του και ξαναγύρισε στην έρημο.
Εκατσε άλλα 10 χρόνια, λυπημένος, σκεπτικός. - Γιατί; Καινούρια
άσκηση, νέοι αγώνες, πολλή προσπάθεια και κόπος η αυτογνωσία.
Πέρασαν τα 10 χρόνια και ξαναπήγε στον Παράδεισο, ξανακτυπά την
πόρτα. - Ποιος είναι; πάλι η ίδια φωνή γλυκειά και γλυκά να
ρωτάει. Η απάντησις του ασκητού: - Η εικόνα σου, Χριστέ μου,
Και η πόρτα άνοιξε και η αγκαλιά του Χριστού τον δέχθηκε. Με το
Εγώ, Χριστέ μου, κανένας δεν μπαίνει στον Παράδεισο, στον τόπο
του Θεού. Η ταπείνωσις τον έβαλε μέσα. Δεν θα μας σώσει ο Θεός
για τα καλά μας έργα, ούτε για τις εντολές που τηρήσαμε, ούτε
για τις αρετές που καλλιεργήσαμε, ούτε για το πόσες πολλές φορές
είμασταν συμμέτοχοι των Παναγίων Μυστηρίων αλλά για την
ταπείνωση που είχαμε στην καρδιά, για την ταπείνωση που δείξαμε
έμπρακτα στη ζωή. Ο Θεός μας σώζει, λένε οι Πατέρες της
Εκκλησίας μας, μόνο για την ταπείνωσή μας.

*****************************************************************************

13Β Ο Οσιος Σέργιος του Ραντονέζ

Από το βιβλίο "Χαρίσματα και Χαρισματούχοι", τόμος 1ος, σελίς
209. Ποθώντας την ησυχαστική ζωή ο Οσιος Σέργιος του Ραντονέζ
κατέφυγε στα πυκνά δάση της Θηβαϊδος του Βορρά και ασκήτευε
ολομόναχος με φλογερό ζήλο. Εκεί υπέφερε πολλές δοκιμασίες από
την αρχή της ερημικής του ζωής. Οι αόρατοι εχθροί έκαναν κάθε τι
για να τον φοβίσουν και να τον εξαναγκάσουν να εγκαταλείψει το
μέρος εκείνο. Επαιρναν την μορφή αγρίων θηρίων ή φιδιών, θα
μιλήσουμε και γι'αυτά, θορυβούσαν, απειλούσαν. Ο Οσιος όμως τους
έδιωχνε με την προσευχή και την ολοκληρωτική παράδοσή του στο
θέλημα του Θεού. Αυτό ολοκληρωτική παράδοση σημαίνει δυνάμει της
ελευθερίας και της θελήσεώς του. Με την επίκληση του Παναγίου
ονόματός Του, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με, διέλυε σαν ιστούς
αράχνης όλες τις δαιμονικές πανουργίες, κατέστρεφε όλα τα
διαβολικά τεχνάσματα. Κάποια νύχτα οι δαίμονες εμφανίσθησαν σαν
αναρίθμητο στράτευμα ορμώντας εναντίον του και απειλώντας τον με
φοβερή μανία. - Φύγε από εδώ, φύγε από εδώ, θα πεθάνεις, θα σε
σκοτώσουμε. Καθώς με λύσσα έλεγαν τα λόγια αυτά από το στόμα
τους έβγαιναν φλόγες φοβερές. Ο Οσιος όμως δεν φοβήθηκε.
Οπλισμένος με τη δύναμη της προσευχής αντιμετώπισε νικηφόρα τα
πλήθη των δαιμόνων. Μιαν άλλη νύχτα καθώς διάβαζε μέσα στην
ησυχία την Ακολουθία του ξαφνικά άκουσε έναν τρομαχτικό κρότο
στο δάσος. Ταυτόχρονα ένα μεγάλο πλήθος δαιμόνων περικύκλωσε το
κελλί του. Προσπάθησαν να τον τρομάξουν και να τον
απογοητεύσουν. - Μην ελπίζεις να ζήσεις τίποτα περισσότερο. Θα
λιμοκτονήσεις, θα πεθάνεις. Δεν βλέπεις τι έγινε δίπλα στο
δάσος; Αύριο θα γίνει πάνω στο κελλί σου. Μπορεί όμως να πέσεις
και στα χέρια ληστών. Σε όλες αυτές τις επιθέσεις των εχθρών η
δύναμις της προσευχής πάντοτε θαυματουργούσε. Οι δαίμονες
οπισθοχωρούσαν ντροπιασμένοι, πάντοτε ντροπιασμένοι. Αυτό είναι
ένα παράδειγμα για όλους εμάς, ζωντανό παράδειγμα, να μην
φοβόμαστε τις επιθέσεις των δαιμόνων. Με προσευχή, με
εξομολόγηση, με συμμετοχή στα Πανάγια Μυστήρια θα διώκουμε, θα
αποδυναμώνουμε, θα απονευρώνουμε τον σατανά και τα διαβόλια του
και θα εξερχόμεθα νικητές.

*****************************************************************************

14A Μεθοδείες και τρόποι πολέμων των δαιμόνων

Κάποτε σε μια ομήγυρη μαζεύτηκαν γύρω από έναν πνευματικό
άνθρωπο, ας πούμε έτσι μοναχό, διάφοροι συνομιληταί οι οποίοι
ήθελαν να του αποσπάσουν τις εμπειρίες τις πνευματικές για τον
πόλεμο και για τον αγώνα που κάνει κατά την διάρκεια της
αγρυπνίας του. Δόκιμος μαχητής έδινε και έπαιρνε με τους
δαίμονες. Κάποιος από εκεί από την ομήγυρη, ένας καλός και
σεμνός παρατηρητής και συζητητής ,βλέπει λοιπόν ξαφνικά δύο
δαίμονες να στέκονται δίπλα από το μοναχό που ομιλούσε. Ο ένας
ήταν δεξιά του και ο άλλος ήταν αριστερά του. Αυτός από τα δεξιά
λέει φωναχτά και τον ακούει, και τον βλέπει και τον ακούει: -
Πέστο, ευλογημένε, για τις εμπειρίες που είχες το βράδυ, πώς
πέρασες τη νύχτα, τι μάχες έδωσες σώμα με σώμα, πώς τους
κατετρόπωσες, πώς τους νίκησες. Θα ωφεληθούν όλοι, όλοι θα
ωφεληθούν και μάλιστα μπορεί σαν αυτούς τους αγώνες να σε
μιμηθούν κιόλας. Ο ομιλητής ήκουσε την φωνή, αυτός που δίδασκε,
ο μοναχός. Αυτή η φωνή μπορεί να ήταν εξωτερική, αλλά ήταν
συγχρόνως και εσωτερική για αυτόν που ομιλούσε. Ηκουσε την φωνή
και θα είπε: - Ολοι κρεμάστηκαν από τα χείλη μου να μάθουν τι
μάχες έδωσα. Αγιος θα είμαι. Ο δαίμονας από εδώ λέει: - Μπράβο,
καλά τα είπες, όλους τους ωφέλησες. Κοίταξε με ανοιχτό στόμα σε
κοιτάζουν. Και φεύγει γρήγορα από εδώ και πάει σε όλους. Και
τους παρακινούσε: - Πεστε του μπράβο, πεστε του μπράβο... Αυτοί
είναι οι πνευματικοί πόλεμοι των δαιμόνων και με αυτούς
ασχολούμεθα.

*****************************************************************************

14Β Περί προφητείας του διαβόλου

Ενας Μοναχός είχε έναν πόλεμο φοβερό. Είχε πολλούς λογισμούς.
Δεν μπορούσε να ησυχάσει, τον τυραννούσαν. Πάει ο διάβολος στον
άλλο. Του λέγει: - Κοίταξε να δεις, ο τάδε, να μη χρησιμοποιώ
ονόματα, πάει στον Β Μοναχό και λέγει για τον Α, - Κοίταξε να
δεις ο Α μοναχός έχει αυτές τις σκέψεις, κατατυραννιέται αλλά
αυτές όμως τις συγκεκριμένες σκέψεις, γιατί με αυτές τις
συγκεκριμένες σκέψεις βομβάρδιζε το Μοναχό Α. - Πήγαινε λοιπόν
να του πεις ότι επειδή έχει αυτές τις συγκεκριμένες σκέψεις να
μη φοβάται και να του πεις και με ποιο τρόπο να τις
τακτοποιήσει. Να τουδώσεις θάρρος, δύναμη κτλ. Τον συμβουλεύει
τώρα, ποιος ο δαίμονας! Βάζει στον ένα σκέψεις και βάζει και τον
άλλο να τον κάνει προφήτη, προορατικό. Πάει ο άλλος του τα
λέει: - Α, ευχαριστώ αδελφέ μου, να σου φιλήσω το χέρι. Μπαμ,
και οι δύο κάτω. Είναι άπειρα αυτά τα παραδείγματα και όσοι
παρασύρονται και πιστεύουν βέβαια τον διάβολο ή τον λογισμό τους
σαν προφήτη κακώς. Και πλανώνται και οι ίδιοι αλλά και πλανούν
και τους άλλους.

*****************************************************************************

16Β Θαυμαστή θεραπεία καρκίνου

Μία μητέρα είχε ένα τέτοιο πρόβλημα, υγείας του παιδιού της. Μου
το είπε. Παρακάλεσε την εκκλησία. Πήγαινε από ναό σε ναό και
ζητούσε βοήθεια, από μοναστήρι σε μοναστήρι και έδιδε το όνομα
του μικρού παιδιού και έκανε προσπάθεια. Και ήλθε φέτος. Και
είπε: - Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν. Μέσα από τις πολλές
προσευχές που έκανα, έκανα και κάτι άλλο το βράδυ την ώρα που
κοιμόταν το παιδάκι. Γονάτιζα στο κρεββατάκι του και του διάβαζα
κάθε βράδυ έναν Ευαγγελιστή, ένα Ευαγγέλιο ολόκληρο, το κατά
Ματθαίον πρώτα, το κατά Μάρκον ύστερα, το Λουκά, τον Ιωάννη,
ύστερα τις Πράξεις, ύστερα προς Ρωμαίους, προς Κορινθίους Α',
προς Κορινθίους Β', δηλαδή κάθε κομμάτι. Τις πολύ μικρές
επιστολές τις διάβαζε δύο τρείς μαζί. Επί ένα ολόκληρο χρόνο. Ο
καρκίνος εξαφανίστηκε. Η πίστις της μητέρας ήταν μεγάλη. Πιστεύω
βέβαια ότι και η ανάγνωσις αυτή πάνω από το προσκέφαλο του
παιδιού κάθε βράδυ ωφέλησε τα μέγιστα και η πίστις αυτή και οι
μνημονεύσεις που έγιναν σε τόσα πολλά μέρη, από τόσες εκκλησίες,
από τόσους Πνευματικούς, από τόσα Αγια Ιερά Λείψανα που έβαζε
στο κεφαλάκι του παιδιού. Ολα αυτά μαζί έκαναν το θαύμα. Εχομε
πίστη ζωντανή και αυτή προσπαθούμε να μάθουμε.

*****************************************************************************

16Β Ανάγνωση της Αγίας Γραφής

Ενθυμούμαι μία γιαγιά. Δεν ξέρω αν σας το έχω πει ποτέ. Ημουνα
ακόμα Διάκονος τότε και είχα πάει σε ένα βιβλιοπωλείο. Και
ζητούσε μία Αγία Γραφή. Εκεί ήταν κάποιος ιεροκήρυξ, ο οποίος
έχει κοιμηθεί τώρα. Της λέει: - Γιαγιούλα, τι το θέλεις το
Ευαγγέλιο εσύ; Γράμματα ξέρεις; Λέει: - Δεν ξέρω, Δέσποτά μου.
Δεν ξέρω γράμματα. - Α, δεν ξέρεις. Τότε τι θα το κάνεις το
Ευαγγέλιο; Θα το κάνεις κανένα δώρο στα εγγονάκια σου, στα
παιδάκια σου; Να το πάρεις. - Οχι, γιε μου. Ηταν πολύ μεγάλη.
Ηταν 80 χρονών. - Εγώ, λέει, επειδή εκείνη έπεσε μέσα στο
μαγγάλι και κάηκε εχθές, ήλθα σήμερα να πάρω μια καινούργια. -
Κάηκε; Ε, τι θα την κάνεις τώρα, αφού δεν ξέρεις γράμματα,
εγγονάκια δεν έχεις κτλ.; - Α, λέει, θα κάνω το εξής. Και κάνω
το εξής: Ανοίγω στην αρχή του βιβλίου και πάω στον Χριστό και
στην Παναγιά μπροστά στις εικόνες, και λέω: - Χριστούλη μου, όσα
γράφει εδώ μέσα, πάρ'τα από δω και βάλε τα στο μυαλουδάκι μου
και στην καρδιά μου. Και βάζω εκεί ένα χαρτάκι και το κλείνω.
Την άλλη μέρα το ξανανοίγω πάλι και λέω: - Χριστούλη μου και
Παναγίτσα μου, αυτά που έχει εδώ μέσα βάλτα στο μυαλό μου και
στην καρδιά μου. Και το ξανακλείνω. Ετσι διαβάζω την Καινή
Διαθήκη. Ποιος το κάνει από εμάς; Λοιπόν, μελετάτε τις Γραφές.

*****************************************************************************

18Β Ο χειρούργος που λέει την ευχή αδειαλείπτως

Και τώρα θα σας πω μια ιστορία αληθινή. Την απόδειξη την είχα
πριν μια εβδομάδα. Τέτοιο καιρό πέρυσι, είχε αρχίσει η Μεγάλη
Σαρακοστή και ήλθε ένας γιατρός, από την επαρχία γιατρός,
έγγαμος με τρία παιδιά, ο οποίος είχε οξύτατα προβλήματα και στο
νοσοκομείο όπου ηργάζετο και εργάζεται ως γιατρός καθώς επίσης
και ποικίλλα οικογενειακά προβλήματα και βέβαια και με πολλές
αμφιβολίες μέσα του για τα θέματα της πίστεως. Είπαμε πολλά, δεν
είχα κόσμο, ήταν πρωινό και είχα τη δυνατότητα και του μίλησα
αρκετά. Του συνέστησα, βέβαια, σαν πρώτο βιβλίο, τις Περιπέτειες
ενός Προσκυνητού και να λέγει την ευχή όλην την ημέρα. Ηρθε την
περασμένη εβδομάδα πάλι πρωί και μόλις τον αντίκρυσα είδα
πράγματι μία αλλοιωμένη μορφή, έναν άνθρωπο οποίος εφαίνετο
πλέον ότι καλλιεργούσε την ευσέβεια. Μέσα του το Αγιον Πνεύμα
είχε σκάψει βαθειά και όχι μόνον είχαν πιάσει γερή ρίζα οι
σπόροι που χύθηκαν, που σπάρθηκαν μέσα στην καρδιά του αλλά
είχαν γίνει δένδρα και όχι μόνον είχαν ανθήσει αλλά είχαν
καρποφορήσει. Αρχισε να λέει την ευχή, στην αρχή με δυσκολία,
προφορικά ψιθυριστά. Θα προσπαθήσω να σας τα πω όπως περίπου μου
τα είπε. Με δυσκολία στην αρχή. Οσο προχωρούσε ο καιρός, τόσο
πιο πολύ τη συνήθιζε, τόσο πιο πολύ γλυκαίνονταν. Εβλεπε ότι δεν
ήταν μηχανικό. Τον βοηθούσε, βέβαια, εντωμεταξύ και η μελέτη που
έκανε μία, δύο, τρείς, πέντε, δέκα, είκοσι φορές τις Περιπέτεις
ενός Προσκυνητού. Το έχει διαβάσει κανείς από εσάς 20 φορές;
Λοιπόν, 20 φορές μέσα σε ένα χρόνο. Και προσπαθούσε αυτά τα
πράγματα να τα βιώνει όσο ήτο δυνατόν, όσο ήτο δυνατόν. Σήμερα
λέει την ευχή ψιθυριστά και με το νου, βέβαια τώρα πλέον την
λέγει και από μέσα, 60 φορές περίπου το λεπτό, 60 μόνον 60. Λέει
μία σε κάθε δευτερόλεπτο. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με, Κύριε
Ιησού Χριστέ ελέησόν με.... Επομένως σε μία ώρα τη λέει 3600
φορές. Σε 10 ώρες τη λέει 36 χιλιάδες φορές. Δεν είναι πολύ. Σε
δεκαπέντε ώρες όμως τη λέει 50000 φορές και αυτό έφερε αλλοίωση
σε όλα τα πράγματα της ζωής του. Στέριωσε μέσα του την πίστη του
και ακριβώς πάντα τα ενεργήματα και τα τριαδικά χαρίσματα τα
ζούσε μέσα στην Εκκλησία, στη Θεία Κοινωνία, στη Θεία Λατρεία
και ειδικότερα στην προσευχή : Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με.
Κάποτε αντιμετώπιζε μια σοβαρή εγχείριση, γιατί ήταν γιατρός
χειρούργος. Μπήκε στο χειρουργείο το πρωί, σχεδόν την πέρασε
γονατιστός, με το κομποσχοίνι στο χέρι, λέγοντας Κύριε Ιησού
Χριστέ ελέησον με, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με... Βρέθηκε στο
χειρουργείο και άρχισε να χειρουργεί, λεπτότατη εγχείριση. Οι
οικείοι του ασθενούς είχαν εμπιστοσύνη στο γιατρό, δεν τον
έφεραν στας Αθήνας. Και την έκανε την εγχείριση. Είδε τότε
κάποια χέρια παράξενα. Ανακατεύθηκαν εκεί και δεν φαίνονταν να
είχαν από πάνω τίποτα από εδώ και πέρα, μόνο χέρια. Και έπιασαν
τα νυστέρια του και τα ψαλίδια του και ότι άλλο χρειάζεται και
έκαναν την εγχείριση και κάποιο άλλο χέρι του σκούπιζε τον
ιδρώτα και του έλεγε μέσα του: - Να έχεις εμπιστοσύνη και
ελπίδα. Κάποιος άλλος εδώ πέρα μου είπε προχθές ότι όλα τα
βιβλία αν τα βάλομε από τη μια πλευρά και από την άλλη βάλομε
την Αγία Γραφή, την Καινή Διαθήκη, και τις Περιπέτειες ενός
Προσκυνητού θα γύρει από εδώ η πλάστιγγα. Θα γύρει από εδώ η
πλάστιγγα. Και μου είπε μερικά πράγματα όπως περίπου τα έζησε ή
όπως τα ζούσε μέσα στη Θεία Λειτουργία. Λοιπόν, Κύριε Ιησού
Χριστέ ελέησον με. Περπατά στο δρόμο. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον
με. Οδηγεί το αυτοκίνητο. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με.
Προσέχει τα παιδιά στο γράψιμο. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με.
Κάνει την επίσκεψη. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με. Οσα λένε οι
Περιπέτεις ενός Προσκυνητού είναι όλα αληθινά πλέον. Μπορέ να
ομιλεί, να τρώγει, να ακούει, να προσέχει και μέσα η ευχούλα
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με. Και τα ζει αυτά μέσα στην
Εκκλησία, που είναι το Σώμα του Χριστού, στο Ναό εκεί μέσα,
υπόκειται τις κατά χάρι θείες αλλοιώσεις. Στη Μικρή Είσοδο
νιώθει τις περισσότερες φορές να γεμίζει από το φως της
θεογνωσίας, από τη σοφία του Ευαγγελικού λόγου. Οσες φορές είχε
κάποια απορία γύρω από ορισμένα πράγματα, όπως μου είπε, γύρω
από την Αγία Γραφή, με το Σοφία Ορθή άνοιγε ο νους και του έδινε
την ερμηνεία των χωρίων που εδιάβαζε εκεί και δημιουργείτο μια
εσωτερική θεία ευφροσύνη από την κατάληψη, την κατανόηση του
λόγου του Θεού, όχι εγκεφαλική, πνευματική κατανόηση. Αλλο το
ένα και άλλο το άλλο. Ναι, στην Μικρά Είσοδο, προπορεύονται οι
λαμπάδες, ο Τίμιος Πρόδρομος προπορεύεται, και θυμήθηκα αυτή τη
στιγμή κάτι που έλεγε ο δικός μου Πνευματικός για τον παππού τον
Ιωσήφ ότι πολλές φορές έβλεπε αντί για τους μοναχούς που κρατάνε
τις λαμπάδες στην Μικρά Είσοδο, και εδώ που έχουμε τα παιδάκια ή
τα μεγάλα παιδιά, να προπορεύονται Αγγελοι με αναμμένες τις
λαμπάδες κατά την Μικρά Είσοδο. Στην ακρόαση του Θείου Λόγου
μέσω των αποστολικών και των ευαγγελικών αναγνωσμάτων ζούσε την
συγκατάθεση της ψυχής του γιά αρετή, για βία στην αρετή και στη
θεία ζωή. Αυτό κάθε φορά σήμαινε για την καρδιά του και το τέλος
του σαρκικού και του κοσμικού φρονήματος. Ολα αυτά που σας είπα
λίγο πολύ μου τα έδωσε ευκαιρεία στη συζήτηση που έκανε ο
γιατρός αυτός, ο οποίος είχε βάλει πρόγραμμα στη ζωή του το
Αδιαλείπτως Προσεύχεσθε, το Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με. Δεν
άφησε καμμία από τις δραστηριότητες της ζωής του. Η ευχή ευχή, η
δουλειά δουλειά, η εργασία εργασία, οι φροντίδες φροντίδες, οι
υποχρεώσεις υποχρεώσεις. Σε όλα σωστός και η προσευχή προσευχή.
Οπως τα κάνομε όλα και αναπνέομε, όπως τα κάνομε όλα και η
καρδιά μας χτυπά και λειτουργεί και δίδει αίμα παντού, έτσι
μπορούμε, στην αρχή δύσκολα, ύστερα πιο εύκολα, ύστερα πιο
εύκολα... να μπορέσομε να αναπνέομε συνεχώς με το όνομα του
Κυρίου και κατόπιν δεν θα χρειάζεται πλέον να την ψιθυρίζουν τα
χείλη. Θα την λέει στην αρχή μόνον ο νούς και ύστερα η καρδιά.
Αδελφοί μου, τέκνα εν Κυρίω ηγαπημένα, αδειαλείπτως προσεύχεσθε
και στην προσευχή σας να μας θυμάστε. Εχουμε ανάγκη των
προσευχών σας.

*****************************************************************************

19Β Εκείνη που είχε λαχτάρα να κοινωνήσει

Είχαμε πει ένα παράδειγμα την άλλη φορά για μια ψυχή που είχε
λαχτάρα να κοινωνήσει αλλά είχε κανόνα και έπρεπε να μπει. Και
ήταν μικρός και έπρεπε να μπει πιο μεγάλος. Λαχτάρα είναι η
λαχτάρα και την ώρα σε μία βραδινή Προηγιασμένη πέρυσι που ήταν
γονατισμένη και έβλεπε τους πιστούς εδώ να κοινωνούν ο ένας πίσω
από τον άλλο. - Χριστέ μου, φώναξε από μέσα της βέβαια, με όλη
της τη δύναμη. Και έφυγε ο Χριστός από την Αγία Λαβίδα του
Ιερέως για να μπει μέσα της. Με τρόπον πνευματικό, υπερφυσικό,
όπως Εκείνος γνωρίζει, ακατάληπτο αυτό για τα φτωχά μας τα
μυαλά, καταληπτό όμως μέσα στο χώρο της Πίστεως.

*****************************************************************************

20Α Τα αγρίμια

Ενα βράδυ σε ένα μοναστήρι πέρασε ο ηγούμενος από τα κελλιά.
Βρήκε κάποιο μοναχό και τον ρώτησε πώς πέρασε την ημέρα του. -
Ε, όπως όλες δι'ευχών σας, Αγιε Καθηγούμενε. Είχα παρά πολλή
δουλειά, μα πάρα πολλή δουλειά και πρέπει να φροντίζω ένα σωρό
ζωντανά. Ο Ηγούμενος δεν ήξερε τι διακόνημα έκανε ο Πατήρ
Νεόφυτος. - Κάθε μέρα, λέει, πρέπει να φυλάγω δύο γεράκια, να
συγκρατώ δυο ζαρκάδια, να γυμνάζω δυο κυνηγετικούς σκύλους, να
κυνηγάω ένα φίδι, να δαμάζω μια αρκούδα, να περιποιούμαι έναν
άρρωστο. Και δεν θα κατάφερνα τίποτα από όλα αυτά αν δε με
βοηθούσε τόσο αποτελεσματικά ο Αρχιερέας. - Τι είναι αυτά που
λέες τώρα εδώ πέρα; Τι ζώα και ζωντόβολα μου λες, ζουρλάθηκες;
Τέτοια πράγματα έχουμε εδώ; Και πού τον βρήκες και τον Δεσπότη;
- Και όμως όλα αυτά έγιναν και γίνονται κάθε μέρα, Αγιε Γέροντα.
Τα δυο γεράκια είναι τα μάτια μου που πρέπει αδιάκοπα να τα
προσέχω γιατί μύρια δυο κακά από τα μάτια μας. Τα δυο ζαρκάδια
είναι τα πόδια μου που το βάδισμά τους πρέπει να το κανονίζω
κατά τέτοιον τρόπο ώστε να με διακρίνει σύνεση αν δε θέλω να με
οδηγούν στο δρόμο της αμαρτίας. Τα δυο κυνηγετικά σκυλιά είναι
τα χέρια μου που οφείλω να τα υποχρεώνω να εργάζονται τις
διακονίες που μου αναθέτετε εδώ αλλά και το καλό και για μένα
και χάριν του συνόλου. Το φίδι είναι η γλώσσα μου που πρέπει να
χαλιναγωγείται, να μη μιλάει άσκοπα, να μη χύνει δηλητήριο
εναντίον των αδελφών, να μην κουτσομπολεύει, να μην κατακρίνει,
να μη γογγύζει. Αρκούδα είναι η καρδιά μου που πρέπει να της
δαμάζω τον εγωισμό και την κενοδοξία. Αρρωστος είναι το σώμα μου
και έχω υποχρέωση διαρκώς να το προσέχω για να μην προσβληθεί
από τη διαστροφή της επιθυμίας και γίνει έτσι ασθενές και
φιλήδονο. - Καλά είναι όλα αυτά αλλά Δεσπότης ποιος είναι; -
Δεσπότης είναι ο Αρχιερέας Χριστός που με το Πανάγιο Αίμα Του
κάθε μέρα, σημαίνει ότι κοινωνούσε κάθε μέρα, με δυναμώνει για
να μπορέσω να τα δαμάσω όλα αυτά τα άγρια θηρία που έχω μέσα
μου.

*****************************************************************************

20Β Ο Μελχισεδέκ

Ο Μελχισεδέκ παρουσιάζεται στην Αγία Γραφή σαν τύπος και σύμβολο
του Χριστού. Δεν γίνεται τύπος κατά την τάξη του Αρχιερέως Ααρών
αλλά κατά την τάξη Μελχισεδέκ. Ποιος ήταν αυτός ο Μελχισεδέκ;
Την ύπαρξή του την καλύπται πολύ μυστήριο. Από τη γενεαλογία και
τους απογόνους του δεν ξέρομε τίποτα. Ούτε την ιστορία του
γνωρίζουμε, ούτε τη δράση του, ούτε πότε γεννήθηκε, ούτε πότε
πέθανε. Παρουσιάζεται έτσι έκτακτα, ξαφνικά, χωρίς να τον
συνδέει η Αγία Γραφή με κανένα έθνος και με καμμιά φυλή. Λέει:
"Απάτωρ, αμήτωρ, αγενεολόγητος", Προς Εβραίους Επιστολή Ζ3. Το
μόνο που μας λέγει είναι ότι ήτο βασιλιάς της Σαλήμ.
Επιστρέφοντας ο Αβραάμ νικητής από τον πόλεμο που είχε κάνει
εναντίον των 5 βασιλέων για να απελευθερώσει τον ανηψιό του Λώτ,
αυτός ο νικητής Αβραάμ έσκυψε και προσκύνησε τον Μελχισεδέκ, έξω
από την πόλη αυτή, τη Σαλήμ και μάλιστα του πρόσφερε και δώρα.
Και εκείνος αφού ευλόγησε τον Αβραάμ πρόσφερε θυσίαν άρτον και
οίνον. Αυτά αναφέρονται στο 14ο Κεφάλαιο της Γενέσεως. Οι
πληροφορίες λίγες αλλά πολύτιμες. 1. Το όνομά του είναι
συμβολικό. Μελχισεδέκ θα πει βασιλεύς δικαιοσύνης (Προς Εβραίους
Ζ2). 2. Βασίλευε στην πόλη Σαλήμ, στη μετέπειτα Ιερουσαλήμ.
Σαλήμ θα πει ειρήνη (Ζ2). 3. Ευλόγησε τον Αβραάμ από τον οποίο
θα προήρχετο η φυλή των Λευί, δηλαδή των Ιερέων. Η πράξη της
ευλογίας παρουσιάζεται και συμβολίζεται ως ανωτέρα των Αρχιερέων
και Ιερέων των Εβραίων. Γιατί όπως μας βεβαιώνει ο Απόστολος
Παύλος το έλαττον υπό του κρείττονος ευλογείται. Το κατώτερο
ευλογείται πάντοτε από το ανώτερον. Αρα για να ευλογήσει ο
Μελχισεδέκ τον Αβραάμ ήτο ανώτερος και από τον Αβραάμ και από
την Ιερατική φυλή που θα προήρχετο από αυτόν. Προς Εβραίους
Ζ4-10, εκεί ερμηνεύεται αυτό. 4. Πρόσφερε θυσίαν άρτον και
οίνον, σύμβολα της θυσίας του Χριστού και ειδικότερα βέβαια το
Μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας. Ολα αυτά παρουσιάζουν τον
Μελχισεδέκ σαν ένα μεγάλο μυστηριώδη και μοναδικό Αρχιερέα στην
ιστορία της προχριστιανικής ανθρωπότητας. Ετσι ο Μελχισεδέκ θα
ήταν βασιλιάς δικαιοσύνης, βασιλιάς ειρήνης, Αρχιερεύς του Θεού
και ανώτερος του Αβραάμ, συμβολίζει τον Χριστό σαν τον μοναδικό
Αρχιερέα της ανθρωπότητος μέχρι συντελείας των αιώνων.