Δευτέρα, 20 Απριλίου 2009

Ιστορίες από τα βραδινά κηρύγματα, κασέτες 1-10

*****************************************************************************


7A Ο Αγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

Και πάμε στον Αγιο Συμεών το Νέο το Θεολόγο. Οποιος θέλει να δει
πως αγάπησαν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας τον Θεόν, τον Κύριο,
την Παναγία, τους Αγίους, τους Αγγέλους, τον Ουρανόν, το Θείον
φως και όλα τα μεταδιδόμενα και αμετάδοτα προσόντα του Θεού θα
πρέπει να διαβάζει τους ύμνους αγάπης του Αγίου Συμεών του Νέου
του Θεολόγου. Θα διαβάσουμε έτσι ορισμένα μικρά κομματάκια να
πάρετε μια μικρή εικόνα. Αξίωσέ με Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και
Λόγε να βλέπω το πρόσωπό Σου και να απολαμβάνω το απορρήτου
κάλλους Σου, όχι το πρόσωπο με τα αισθητά μάτια, να το
ξεχωρίσουμε, αυτό είναι πλάνη, με τα μάτια της ψυχής, μέσα σε
αυτόν τον ουρανό, της καρδιάς τον ουρανό, να κατανοώ και να
εντρυφώ στην ανέκφραστη και φρικτή θέα Σου, όχι στην ουσία, την
ουσία ουδείς μπορεί να την πλησιάσει αλλά στις ενέργειες στις
άκτιστες της ουσίας, διότι είσαι πάνω από τη φύση και πάνω από
κάθε ουσία, ο Κύριός μου και ο Θεός μου, δόξα Σοι. Η δε αυγή της
θείας Σου δόξης είναι φως απλούν και οράται από ημάς ως φως
γλυκύτατον, ως φως αποκαλύπτεται, ως φως ενούται ολόκληρον όπως
νομίζω, εις ολόκληρους τους δούλους Σου, αυτούς που αδιαλείπτως
εύχονται ενώπιόν Σου, το φως που φαίνεται πνευματικά έξωθεν και
ξαφνικά βρίσκεται μέσα μας και αναβλύζει σαν το νερό και σαν
φωτιά φλέγουσα από την καρδιά εκείνη που θα την εγγίσει. Και
πάλι με φωτίζει το φως, και πάλι οράται καθαρά, και πάλι ανοίγει
ουρανούς και πάλι σχίζει τη νύχτα της ψυχής μου, και πάλι
διέρχεται πανταχού ως αστραπή, και πάλι φαίνεται μόνον, έρχεται
φεύγει, πάλι με αποξενώνει από τα ορώμενα, πάλι το φως με
απομονώνει από όλα τα αισθητά όπως ο Θεός που είναι υπεράνω όλων
των ουρανών μένει μόνος και ποτέ κανένας άνθρωπος δεν Τον είδε,
ούτε και θα τον δει. Αυτός, λοιπόν, χωρίς να ανοίγει τους
ουρανούς για να περάσει, χωρίς να σχίζει τη νύχτα ή τον αέρα και
να ανοίγει τη στέγη της οικίας μου αιφνίδια ενώνεται μαζί με
εμένα τον άθλιο ολόκληρος μέσα στο νου μου, μέσα στην καρδιά
μου. Κι όπως είμαι περιβαλλόμενος από όλα αυτά τα αισθητά
αισθάνομαι τον εαυτό μου και έξω από αυτά. Γεμίζω από αγάπη και
το κάλλος Του και χορταίνω από μακαριότητα, από ηδονή, από θείον
γλυκασμόν. Εισέρχομαι στο φως Του και μετέχω της δόξης Του και
τότε λάμπει το πρόσωπό μου όπως και του Αγαπημένου μου και όλα
τα μέλη μου γίνονται φωτοφόρα. Γίνομαι ωραιότερος από όλους τους
ωραίους, πλουσιότερος από όλους τους πλουσίους, δυνατότερος από
όλους τους δυνατούς, μεγαλύτερος και από τους βασιλιάδες της
γης, πολυτιμότερος από ολόκληρον την ορατήν κτίσιν και από όσα
υπάρχουν στον ουρανόν, διότι έχω μαζί μου τον Κτίστην όλης της
δημιουργίας. Υπάρχουν και άλλα πολλά βέβαια αλλά αυτά νομίζω
ότι μας είναι αρκετά.

*****************************************************************************


7Β Οι Πατέρες στην Α' Οικουμενική Σύνοδο

Το παράδειγμα του Αγίου Σπυρίδωνος μέσα στην Α' Οικουμενική
Σύνοδο ενώπιον του Αρείου. Ενας τσομπάνος ήτανε, δεν ήξερε πολλά
πράγματα αλλά είχε βαθειά πίστη, φλόγα μέσα του δυνατή. Μπορεί
να τον ανέτριψε ο Μέγας Αθανάσιος και τον ανέτριψε βέβαια
διάκονος τότε τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας. Πήρε μια κεραμίδα,
στάθηκε στη μέση της Οικουμενικής Συνόδου, την έσφιξε με δύναμη.
Πετάχτηκε η φωτιά από πάνω, από κάτω νερό και μέσα στη χούφτα
του έμεινε το χώμα. Τρία συστατικά αχώριστα ενωμένα σε ένα
κεραμίδι. Δε μας λέει πολλά πράγματα, αλλά μας δίνει μιαν
εικόνα. Γιατί το Μυστήριο της Αγίας Τριάδας είναι απροσπέλαστο
εν παντί.

*****************************************************************************

8Α Εκ του παις και τηρείν

Πατήρ: εκ του παις και τηρείν. Β' ερμηνεία: εκ του παν και
τηρείν. Δηλαδή ο τα πάντα τηρών χωρίς καμμία απολύτως εξαίρεση.
Εδώ έχει θέση και η Θεία Πρόνοια ως συντήρησις και κυβέρνησις
του κόσμου. Ο Θεός Πατήρ τηρεί τα πάντα, επιβλέπει τα πάντα.

*****************************************************************************

8B Η Αγία Γοργονία

Θα ήθελα να σας διαβάσω τον Αγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο και να σας
πω τι έλεγε για την αδελφή του τη Γοργονία. Για να δείτε ότι
εργάστηκε και αυτή σύμφωνα με όσα μας καταμαρτυρεί ο Αγιος
Γρηγόριος ότι εργάστηκε για τη δόξα του Θεού, ήξερε τον
προορισμόν της μέσα από όσα έζησε και μέσα από όσα τράβηξε. Ο
Αγιος Γρηγόριος λοιπόν ο Θεολόγος λέγει τα εξής για την αδελφή
του: Αν και παντρεύτηκε κατάφερε να ξεπεράσει όλες τις γυναίκες
του καιρού της στη σωφροσύνη ώστε έσμιξε το γάμο με την
παρθενία. Αυτά τα λέει στον επικήδιο λόγο, δηλαδή όταν εκοιμήθη
η αδελφή του. Διδάσκοντας πως ούτε η παρθενία μόνη ενώνει με τον
Θεόν, ούτε ο γάμος πάλι μπορεί να δεσμεύσει με τον κόσμο και να
χωρίσει από τον Θεόν για τον οποίο και επλάσθηκε. Και διά του
γάμου και διά της αγαμίας πρέπει να δοξάζεται ο Θεός και σ'αυτή
τη δόξα να αποβλέπει ο άνθρωπος είτε έγγαμος, είτε άγαμος. Ετσι
ούτε ο γάμος παντελώς να αποφεύγεται, από φυγοπονία, ούτε η
παρθενία μονόπλευρα να επαινείται αλλά ο νους του ανθρώπου είναι
εκείνος που είτε είναι παντρεμένος είτε άγαμος μπορεί να ενώσει
τον άνθρωπον με τον Θεόν και να απολαύσει την άφατο δόξα Αυτού,
ή να τον ενώσει με τον κόσμον και να χωρισθεί από αυτή τη δόξα
την οποία διά της αμαρτίας θα περιφρονήσει. Η Γοργονία με το να
παντρευτεί δεν χωρίστηκε από τον Θεόν και με το να έχει κεφαλή
της τον άνδρα της δεν σημαίνει ότι ξεχωρίστηκε από την πρώτη
κεφαλή, τον Χριστόν, που ήταν και η δόξα της αλλά δούλεψε λίγο
στον κόσμο και στη φύση, κατά τους ανθρώπινους νόμους που και ο
Θεός επέτρεψε, όλον δε τον εαυτό της τον αφιέρωσε σε Εκείνον,
μέσα και από τη συζυγία και από την παιδοποιία. Ωραία πράγματα
δεν λέει ο Αγιος Γρηγόριος; Για μας. Κατόρθωσε τον άνδρα της να
τον φέρει με την αγαθή της γνώμη και την πολλή της υπομονή δίχως
να τον έχει κακό αφέντη αλλά καλό σύμβουλο πάντοτε στην
αγαθοεργία και τα τέκνα της με το παράδειγμά της, κυρίως με το
παράδειγμά της, και τις συμβουλές της, τα έκαμε χαριτωμένα. Ετσι
έκαμε το γάμο αξιέπαινο και ευαρέστησεν τον Θεόν με τις αρετές
της και την καλλιτεκνία της. Σεμνή, κοσμία, ήσυχη, υπομονετική.
Σπάνια τη βλέπαμε στους δρόμους. Οι άνδρες δεν τη γνώριζαν. Τα
μάτια της ήταν σώφρονα. Δεν κοιτούσαν άτακτα εδώ και εκεί αλλά
ήταν αφοσιωμένα στη ζεστασιά του σπιτιού που η ίδια είχε
δημιουργήσει. Δεν γελούσε, χαμογελούσε μόνον αν ήταν ανάγκη
ήσυχα και σεμνά. Πρόσεχε τι ακούει και πού να προσέξει;
Κουραζόταν στις αργολογίες και φύλαγε τη γλώσσα της από τα πολλά
όπως κάμνουν οι πολλές. Ηξερε να έχει φύλακα της γλώσσης τον νου
που ωραίζονταν από την παρουσία του Θεού. Δεν στολιζόταν με
χρυσαφικά. Δεν καλοχτένιζε την κώμη της. Ηξερε όλα τα κοσμικά
τερτίπια όμως κανένα από αυτά δεν θέλησε. Μονάχα ένα. Τον
στολισμό της ψυχής με τα στολίδια που λέγονται αρετές. Μια
κοκκινάδα αγάπησε εκείνη που ανθεί στα πρόσωπα των τιμίων και
των σεμνών, της καλής ντροπής και της ευλάβειας. Και μια
ασπράδα. Αυτήν που γεννά η εγκράτεια και η νηστεία. Τόση ήταν η
εξυπνάδα της ώστε όλοι την είχαν σύμβουλό τους όχι μόνο
συγγενείς αλλά και ξένοι και γείτονες και συμπατριώτες. Η
φρόνιμη συμβουλή της ήταν για αυτούς νόμος απαράβατος. Τους
ναούς τους γέμισε με αφιερώματα, τους ιερείς τους τίμησε όσο
κανείς και το είχε μεγάλη υπόθεση να φιλοξενεί στο σπίτι της
τους ανθρώπους του Θεού. Συμπαθητική και εύσπλαχνη στους
πάσχοντες. Τους φτωχούς πάντοτε ελεούσε. Ξένος έξω από το σπίτι
της δεν έμεινε ποτέ. Την φιλοξενία εδίωκε όπως λέγει η Γραφή.
Εγινε σαν τον Ιώβ μάτι των τυφλών, πόδι των χωλών, μητέρα των
ορφανών, αληθινή φίλη των χηρών. Τα υπάρχοντά της ήσαν κοινά με
όσους είχαν ανάγκη. Δεξιώθηκε πολλές φορές τον ίδιο τον Χριστόν
διαμέσου των φτωχών. Τίποτα δεν έκανε φανερά και επιδεικτικά
αλλά κρυφά, τηρώντας την εντολήν : Τα πάντα εν τω ταμείω. Οσα
μπορούσε και όχι για τους ανθρώπους αλλά μόνο για Εκείνον, τον
Θεόν. Κοντά στην ελεημοσύνη είχε τη νηστεία, την εγκράτεια, την
εγκράτεια κοντά στην ευσπλαχνία και σε όλα αυτά την πολλήν
προσευχή. Πάντα καταγινόταν στην ανάγνωση των θείων Γραφών για
αυτό και αγρυπνούσε στις προσευχές ορθή, γονατιστή, με καρδιά
ταπεινή, με δάκρυα πολλά. Φανέρωσε ότι η διαφορά των ανδρών από
τις γυναίκες είναι μονάχα κατά το σώμα, βιολογική και όχι κατά
την ψυχήν. Ανδρεία και υπομονετική στις αρρώστιες της τις οποίες
θεράπευε με την προσευχήν. Παραμονές του θανάτου της η έτοιμη
από καιρόν το μόνο που ποθούσε ήταν η βάπτιση του ανδρός της. Να
μην το ξεχνάμε. Ηταν μέχρι τότε ειδωλολάτρης που και αυτό τις
τελευταίες στιγμές το κέρδισε. Αφού προγνώρισε τον θάνατό της
σαν μια φίλανδρη, φιλότεκνη και φιλάδελφη γυναίκα έδωσε τις
τελευταίες συμβουλές της προγευομένη την ουράνια ειρήνη και
μακαριότητα του Θεού την οποία πλέον θα απολάμβανε εις τους
αιώνας των αιώνων. Εν ειρήνη επί τω αυτώ κοιμηθήσομαι και
υπνώσω. Ενδειξη και απόδειξη στερνής της προς τον Θεόν αγάπης
και παρρησίας της. Αυτή ήταν η Αγία Γοργονία, αδελφή του μεγάλου
Βασιλείου που η εκκλησία μας την τιμά ως Αγία στις 23
Φεβρουαρίου. Με τη ζωή της η Αγία Γοργονία έδειξε όλα αυτά που
είπαμε μέχρι τώρα, τα έδειξε και τα απέδειξε στην πράξη. Δεν
μένει τίποτε άλλο σε μας παρά να ακολουθήσουμε και εμείς την
ίδια γραμμή και την ίδια γνώμη, τον ίδιο τρόπο ζωής. Σας το
εύχομαι.

*****************************************************************************

10Β Αρπαγή την ημέρα των Θεοφανείων

Μου διηγείτο μια αγωνιζόμενη ψυχή, βέβαια πάνε χρόνια, δεν
θυμάμαι ούτε καν ποιος ήτο, ανήμερα των Θεοφανείων, μου είπε πως
βρέθηκε με έκσταση του νου μπροστά στο θυσιαστήριο μιας κάποιας
ερημικής εκκλησίας. Οταν έχουμε έκσταση του νου, έξοδο, αρπαγή
όπως λέμε, δεν είναι αρπαγή του σώματος αλλά αρπαγή του νου.
Είναι έξοδος του νου αλλά και είσοδος συγχρόνως. Εξοδος του νου
από τις λειτουργίες του σώματος και εισέρχεται ο νους στο χώρο
της καρδιάς, εκεί όπου η Βασιλεία του Θεού εντός ημών εστί. Και
βρέθηκε λοιπόν δια της εκστάσεως, αυτής του νοός, στο
θυσιαστήριο μιας κάποιας ερημικής εκκλησίας. Και εκεί μπροστά
στα έκπληκτα μάτια του νου και ο νους βρισκόταν εν απορία, του
προσφέρθησαν από την Αγία Τράπεζα, πώς του προσφέρθηκαν είναι
άγνωστο, άρτοι ευωδέστατοι, ζυμωμένοι, το κατάλαβε αυτό, το
ένιωσε, το πληροφορήθηκε η καρδιά ότι δεν ήταν με υλικά της γης
αυτής, του αιώνος τούτου. Οχι με λάδια, δηλαδή, και με νερό και
με αλεύρι γήινο, αλλά με υλικά υπερουράνια τα οποία πλημμύριζαν
από ακατάληπτες ευωδίες και αρώματα. Και πήρε λοιπόν και έφαγε,
και έτρωγε.. και χόρταινε και ξαναέτρωγε και χόρταινε όμως από
θεία μακαριότητα και ευφροσύνη. Και όσο έτρωγε τόσο και εκείνοι
πλήθαιναν και μεγάλωναν αλλά και εκείνος και πάλι έτρωγε και
εκείνα πάλι πλήθαιναν. Πόσο κράτησε τώρα αυτό, ώρες, μέρες δεν
γνωρίζει. Τι ήταν άραγε; Πρόγευση της αιωνιότητος; Της αθανασίας
ήταν δείπνο ουράνιο; Τι ήτο ουκ οίδεν. Ο Θεός οίδεν. Περιορίζει,
μόνο ο Θεός ξέρει. Συνέρχεται λοιπόν και ακούγεται το
Απολυτίκιον. Εν Ιορδάνου Βαπτιζομένου σου Κύριε και κάτω από το
ράσο του νεωκόρου φεύγει ένα περιστέρι λευκό. Και αυτός λοιπόν
βλέπει έκπληκτος τότε ότι δεν ήταν ντυμένος με τα δικά του
ρούχα, αλλά φορούσε κάποια άλλα και ήταν ντυμένος ψυχοσωματικά,
νους, καρδιά, ψυχή και σώμα ήταν ντυμένα όλα αυτά με ένα
ολόλευκο αλλά και ολοφώτεινο φόρεμα χιτών. Ομοιος δεν υπάρχει
τέτοιος στη γη, είπε, ούτε μπορεί να τον προσφέρει ο παρών αιών
που είναι γεμάτος και ζυμωμένος με το κακόν και με το φυσικόν
και με το ηθικόν κακόν. Είπε: Τέτοιο χιτώνα δεν μπορούσαν να τον
είχαν υφάνει ανθρώπινα χέρια ούτε καν αγγελικά, μόνο θεία. Σε
λίγο όλα χάθησαν και έμενε για πολλές ημέρες η θεία ευφροσύνη, η
απορία, η έκπληξις, η κατάνυξις, η άπειρος ταπείνωσις. Ποιος
ήμουν εγώ που ήμουν ενδεδυμένος τοιούτον χιτώνα; Πολλοί ασφαλώς
άκουσαν την παρούσαν διήγησιν και εξενίστησαν, αμφέβαλαν, είχαν
δυσπιστήσει, δεν την κατάλαβαν. Αλλοι πάλι και την κατάλαβαν και
χάρηκαν και ευχαριστήθηκαν και μακάρισαν την ψυχή, τονώθηκαν
πνευματικά και θέλησαν και προσπάθησαν περισσότερο να αγωνιστούν
σε αυτήν εδώ τη ζωή γιατί και κάποιοι άνθρωποι σαν και εμάς,
όμοιοι με εμάς, όπως λέει για τον Προφήτην Ηλίαν, ομοιπαθής,
όμοιος με εμάς, με τα ίδια ανθρώπινα χαρακτηριστικά, αγωνίζονται
ζουν και βιώνουν. Και έτσι όπως ακριβώς εκείνοι ευχαριστήθηκαν,
με πολλή ευχαρίστηση και τέρψη τα διηγήθηκαν και στους άλλους.
Και κάποιοι τρίτοι εκλεκτοί το έζησαν το γεγονός όπως και
εκείνος. Το εβίωσαν εν αισθήσει ψυχής. Γεύτηκαν και αυτοί τη
θεία ευφροσύνη με τον ίδιο ή με τον άλλο τρόπο, δεν ξέρουμε.
Νους και καρδιά είχαν αιχμαλωτιστεί από την ίδια υπερουράνια
θεία αιχμαλωσία.